Η ταινία CHESS FEVER είναι μια κωμωδία του βωβού κινηματογράφου που γυρίστηκε στη Σοβιετική Ένωση το 1925, από τους Vsevolod Pudovkin και Nikolai Shpikovsky, αναφερόμενη στο περίφημο σκακιστικό τουρνουά που έγινε στη Μόσχα το 1925 στο οποίο συμμετείχε και ο παγκόσμιος πρωταθλητής Capablanca.
Η ταινία συνδυάζει "γυρισμένες" σκηνές και πραγματικές σκηνές από το τουρνουά.
Η ενασχόληση του ήρωα της ταινίας με το σκάκι το οδηγεί στο να απουσιάσει από την τελετή του γάμου του, αλλά στο τέλος η συζυγική γαλήνη αποκαθίσταται με την βοήθεια του παγκόσμιου πρωταθλητή Jose Raul Capablanca.
Capablanca - Bogoljubow, MOSCOW 1925
Δες και σχετική αναφορά του Capablanca για το υπόψη
τουρνουά:
Στη φωτογραφία η "κλέφτρα" Sophie Nelisse, μαζί με τον θετό της πατέρα, Geoffrey Rush που επιστρατεύθηκε από τους Nazi.
Η ταινία Κλέφτρα Βιβλίων (The Book Thief), είναι
βασισμένη στο ομώνυμο βιβλίο του Markus Zusak, σε σκηνοθεσία Brian
Percival, και πρωταγωνιστές του Sophie Nelisse (εξαιρετική), Geoffrey
Rush (εξαιρετικός όπως συνήθως), και την Emily Watson (πολύ καλή).
Είναι η ιστορία της Liesel, την οποία η μητέρα της, απο
ανατολική χώρα, κυνηγημένη από τους Ναζί, αναγκάζεται να την "δώσει" σε
γερμανική οικογένεια για να σωθεί. Ο θετός πατέρας της, ο Rush, είναι
ένα κομμάτι μάλαμα. Η θετή μητερα της, Watson, κακιά μάγισσα, αλλά όσο
προχωράει το έργο αποκαλύπτει κάτω από την γερμανική αυστηρότητά της μία
τρυφερότητα και αγάπη ανείπωτη.
Η Liesel, δυστυχισμένη και επιφυλακτική
στην αρχή, βρίσκει καταφύγιο στα βιβλία. Αλλά επειδή δεν έχει δικά της,
το καθεστώς ώς γνωστόν τα έκαιγε, άρχισε να τα "κλέβει" (ή ίδια έλεγε
ότι τα δανειζόταν), από την απίθανη βιβλιοθήκη του ναζιστή Δημάρχου,
στον οποίο παρέδιδε τα ρούχα που η θετή της μητέρα έπλενε και σιδέρωνε.
Έτσι, η Liesel άρχισε να ανακαλύπτει τη ζωή μεσ' από τις λέξεις - κάτι
που της έμαθε ένας νεαρός Εβραίος τον οποίο έκρυβαν οι θετοί της γονείς
στο φτωχικό τους σπίτι, στο υπόγειο, για να μην τον βρουν οι ναζί.
Το
έργο αναδεικνύει τη δύναμη των λέξεων, ιδίως μπροστά σις πολύ δύσκολες
καταστάσεις. Την διαρκή δυστυχία της Liesel ομόρφαιναν οι λέξεις που
αγάπησε, και μέσω αυτών και οι άνθρωποί της. Πραγματικά υπέροχη ταινία.
(Στη φωτογραφία, μαζί με τον θετό της πατέρα, Geoffrey Rush).
«Κάποτε υπήρχε μια πολύ όμορφη πόλη, η Σμύρνη. Και μετά καταστράφηκε…».
Δείτε αυτή την εβδομάδα 13/9 έως 19/9 τo ντοκιμαντέρ για την καταστροφή της Σμύρνης που γύρισε η Μαρία Ηλιού, που είναι μακράν η καλύτερη ταινία όλων των νεόκοπων ταινιών της εβδομάδας.
Από το πρώτο κιόλας πλάνο του Αιγαίου, ενώ πέφτουν οι τίτλοι, από τα πρώτα κιόλας λόγια, ξέρεις πολύ καλά ότι το ντοκυμαντέρ της Μαρίας Ηλιού «Σμύρνη – Η καταστροφή μιας κοσμοπολίτης πόλης 1900 -1922» θα «καθήσει» μέσα σου. Βεβαίως, ίσως να μην μπορούσε να γίνει και διαφορετικά. Η ιστορία της Σμύρνης, αυτής της μαγικής πόλης στα παράλια της Τουρκίας, σε αντιδιαστολή με την εφιαλτική, απόλυτη καταστροφή της μέσα από πλάνα που δεν έχουν παρουσιαστεί στο παρελθόν, τι, αν όχι ποικιλία συναισθημάτων, θα μπορούσε να προκαλέσει; Περιέργεια, πόνο, τρόμο, θλίψη, ακόμη και αγωνία παρ” ότι γνωρίζουμε εκ των προτέρων το αποτέλεσμα.
Κι όμως, κάποτε, πριν από το 1922, όταν (παρά τις αντιρρήσεις ορισμένων) οι Τούρκοι την έκαψαν ολοσχερώς, «ήταν μια διασκέδαση να ζεις στη Σμύρνη, αρκεί να είχες διάθεση για δουλειά» όπως ακούμε να λέει η ιστορικός Βικτόρια Σολωμονίδου. Η Σμύρνη ήταν το σημείο συνάντησης Ανατολής – Δύσης, ο ορισμός της κοσμοπολίτικης πόλης, ένα από τα διαμάντια του Αιγαίου πελάγους μαζί με τη Θεσσαλονίκη και την Κωνσταντινούπολη. Πανσπερμία εθνικοτήτων και γλωσσών, Ελληνες, Αρμένιοι, εβραίοι, Αμερικανοί, Τούρκοι, τζαζ, οπερέτες, κλασική μουσική, άνθηση του εμπορίου. Υπό την Οθωμανική Αυτοκρατορία, η ελληνική συνοικία της Σμύρνης ήταν η πλουσιότερη όλων και οι Ελληνες ήθελαν να δείχνουν τα πλούτη τους.
Αλλά ως Ελληνες ήταν επίσης αδύναμοι στο να προβλέψουν την επερχόμενη καταστροφή που άρχισε να φαίνεται όταν το όραμα του Ελευθερίου Βενιζέλου να ενώσει όλους τους Ελληνες της Διασποράς παρέμεινε όραμα. «Από το 1912 μέχρι το 1922 η Σμύρνη ζούσε με δανεικό χρόνο» ακούμε να λέει ο ιστορικός του Πανεπιστημίου του Χάβερφορντ Αλέξανδρος Κιτροέφ. Σε συνδυασμό με την εθνικιστική έξαρση των Νεότουρκων η αντίστροφη μέτρηση είχε αρχίσει…
Εμπλέκοντας τις προσωπικές μαρτυρίες ανθρώπων που είδαν με τα μάτια τους την καταστροφή ή την «κληρονόμησαν» από συγγενικά πρόσωπά τους, με την αφήγηση ιστορικών αλλά και του ειδικού στο ζήτημα της Σμύρνης βρετανού μυθιστοριογράφου Τζάιλς Μίλτον («Χαμένος παράδεισος»), η Μ. Ηλιού έφτιαξε μια αξιοζήλευτη ταινία στην οποία σημαίνοντα ρόλο παίζει η σπανιότατη ταινία του Ρόμπερτ Νταβιντιάν ο οποίος κινηματογράφησε την καταστροφή (η κόπια βρέθηκε στο Λος Αντζελες και συντηρήθηκε στην Ουάσιγκτον).
Η ταινία καταφέρνει να δείξει με πολύ γλαφυρό τρόπο την καταστροφή έτσι όπως πάντα τη φανταζόμασταν αλλά ενδεχομένως κάποιοι ποτέ να μη νιώσαμε. Σε στοιχειώνει, όπως και η πρόταση του αμερικανού διπλωμάτη Τζορτζ Χόρτον που έζησε την καταστροφή της πόλης το 1922: «Η εικόνα που έχω από τη Σμύρνη είναι ότι ντρέπομαι που ανήκω στο ανθρώπινο είδος…». (στο Μουσείο Μπενάκη προβάλλεται και η δεύτερη ταινία για την Σμύρνη της Ηλιού, «Διωγμός και ανταλλαγή πληθυσμών: Τουρκία – Ελλάδα: 1922- 1023»).
Με την ευκαιρία της λήξης των μαθημάτων των ακαδημιών του σκακιστικού τμήματος σας για την χρονιά 2009-2010, αλλά και για να τιμήσουμε τις μεγάλες επιτυχίες των ομάδων μας στις φετινές σκακιστικές διοργανώσεις της ΕΣΣΝΑ:
· 1η θέση στην ΠΟΑ Εθνικής 2010 και πρόκριση στην Α’ Εθνική
· 5η θέση στο Κύπελλο Αττικής Φιλίας 2010
· 4η θέση στο πρωτάθλημα παμπαίδων (<12) Αττικής 2009
· 8η θέση στο πρωτάθλημα παίδων (<16) Αττικής 2009
· 1η θέση στο κύπελλο παίδων (<14) Αττικής 2010
· 2η θέση στο κύπελλο παμπαίδων (<10) Αττικής 2010
το σκακιστικό τμήμα του ΠΑΝΙΩΝΙΟΥ ΓΣ σας προσκαλεί στην προβολή της ταινίας:
“ Ψάχνοντας τον Μπόμπυ Φίσερ “
που θα γίνει το Σάββατο 29 Μαίου 2010 και ώρα 12:00 το μεσημέρι στο 1ο Γυμνάσιο Νέας Σμύρνης.
