ΓΙΑΤΙ ΑΓΑΠΑΜΕ ΤΟΝ ΠΑΝΙΩΝΙΟ

Η ΚΥΡΙΑΚΗ ΜΟΥ ΜΕ ΤΟΝ ΠΑΝΙΩΝΙΟ

Ο Αλέξης Σπυρόπουλος πήγε στη Νέα Σμύρνη. Και βάζει σε ένα κείμενο όλα τα “γιατί”, όσα τον συνδέουν με τον Πανιώνιο και, τελικά, εξηγούν τι είναι Πανιώνιος. 

Αναδημοσίευση από gazetta.gr

Ελληνικό πρωτάθλημα εφέτος, δύο ματς έχω δει. Πανιώνιος-Παναθηναϊκός την άλλη φορά, Πανιώνιος-Πανθρακικός τώρα. Άλλο, «ουδέν οίδα». Πανιώνιο, δεν πάω για το ποδόσφαιρο. Τις ανάγκες των αισθήσεων που το ποδόσφαιρο μπορεί να μου εξυπηρετήσει, θα βρω αλλιώς για να τις ικανοποιήσω. Δεν θα τις φορτώσω στον Πανιώνιο. Θα ένιωθα και ανόητος να το έκανα.

Για παράδειγμα ο αγώνας με τον Πανθρακικό ήταν, εν περιλήψει, το εξής. Να ‘μουν για μία μόνον ημέρα, αυτή την Κυριακή, ο πρόεδρος, να είχα πολλά λεφτά, να έβαζα μετά στις εξόδους πέντε γλυκά κορίτσια που θα ‘διναν είκοσι ευρώ στον καθένα θεατή ενώ έβγαινε, ένα χαμόγελό τους για αποζημίωση, και μία συγγνώμη για ό,τι (δεν) είδαν.

Αλλά δεν με πειράζει. Το ποδόσφαιρο. Ούτε τ’ αποτελέσματα. Αν λατρεύεις το κατά συρροήν και κατ’ εξακολούθησιν αποτέλεσμα, πηγαίνεις αλλού. Στον Πανιώνιο, εφόσον τον επιλέγεις, εκ των προτέρων ξέρεις ότι θα δεις νίκες, θα δεις ήττες, θα δεις ισοπαλίες. Τα φυσιολογικά, δηλαδή, στο άθλημα των τριών αποτελεσμάτων.

Και τους παίκτες, αυτούς που μπορεί η ομάδα εκάστοτε να διαθέτει, απλώς τους αγαπώ. Μου αρκεί ότι φοράνε τη φανέλλα. Δεν τους κρίνω, πολύ περισσότερο δεν τους επικρίνω. Μου είναι, δε, πολύ πιο εύκολο ν’ αγαπώ αυτούς που βλέπω τώρα. Ελληνόπουλα, ένα τσούρμο. Τον Αραβίδη. Τον Αυλωνίτη. Τον «Καραγκούνη των φτωχών» Μενδρινό. Τον Καμπάνταη. Τα πιτσιρίκια. Κι όσα απ’ τα πιτσιρίκια είναι άξια και φύγουν, ας έχουν τον άνεμο στα πανιά τους. Οι περισσότεροι άλλωστε, απ’ όσους φεύγουν, είναι διαπιστωμένο ότι, εκεί που πηγαίνουν, παραμένουν φορείς και ως εκ τούτου γίνονται οι καλύτεροι διαφημιστές του ιού-Πανιώνιος.

Ο Πανιώνιος είναι άλλο. Είναι το, δυο φορές το μήνα, αυθόρμητο κι ανομολόγητο ραντεβού της τοπικής κοινωνίας. Εκείνη η εικόνα, με τον κόσμο έξω, να περπατά απ’ τους διαφορετικούς δρόμους της γειτονιάς, ταυτόχρονα προς την κοινή κατεύθυνση. Και να ξέρουν όλοι, ποια είναι η κατεύθυνση. Όπως τη νύχτα στην Ανάσταση, ένα πράγμα.

Είναι ότι θα δεις τον φούρναρη, τον καφετζή, αυτόν με το ψιλικομάγαζο, αυτόν που έχει το ελληνάδικο, ή το φροντιστήριο, θα δεις τον τραπεζικό που σ’ εξυπηρετεί, τον δάσκαλο της Λεοντείου, τον Τσιάπη, πατέρα και γιο, θα δεις τα παιδιά της Ακαδημίας με τους γονείς και με τους προπονητές τους, τον αιώνιο δήμαρχο Κηφισιάς, τον Χιωτάκη, ανίατο Πανιώνιο. Θα δεις τον υιό Σταματελάτο. Τον υιό Γρηγόρη Λαμπράκη. Τον Λουκά, ακόμη. Αν τυχαίνει να είναι εν Ελλάδι και αν δεν παίζει την ίδια ώρα η Λίβερπουλ.

Θα δεις τον Χάιτα με τον Δέδε και τον Σκρέκη, αν είσαι τυχερός μπορεί να δεις και τον Ζαφείρη Κάκαρη, θα δεις δίπλα-δίπλα (όπως τότε) τον Χαλκίδη και τον Εμβολιάδη, θα δεις μπροστά απ’ αυτούς (όπως τότε) τον Μπάμπη Σαϊπά. Θα δεις, εννοείται, τον Αρη Μισαηλίδη. Τον Λίμα, τον Μανίκα, τον γιο του Μανίκα, τον Νίκο Παντελή που τούτη την εποχή συμβαίνει να είναι ο προπονητής. ‘Η, απ’ τους μεταγενέστερους, τον Κουτρόπουλο, τον Ναλιτζή, τον Χασιώτη. Αλλά και τον Εβανς-Παυλόπουλο. Ξέρεις, πού θα βρεις ποιον. Θα μιλήσεις. Θ’ ακούσεις. Θα μάθεις τα μικρά νέα. Θα χαρείς τους Πάνθηρες, που είναι υπέροχοι. Ιδίως, όταν θέλουν να είναι υπέροχοι.

 Ο Πανιώνιος είναι πτυχή της ζώσας καθημερινότητας. Όπως πηγαίνουν τα παιδιά σχολείο στη Νέα Σμύρνη, όπως πηγαίνουν τα παιδιά αθλητισμό στα σωματεία της Νέας Σμύρνης, όπως θα βγεις και θα στηρίξεις τα μαγαζιά της Νέας Σμύρνης, όπως θ’ ακολουθήσεις τον επιτάφιο και θα ‘ναι ο επιτάφιος της Αγίας Φωτεινής ή της Αγίας Παρασκευής, όπως θα πας Πλατεία και θα ‘ναι της Νέας Σμύρνης η πλατεία. Όπως δεν έχεις καμία δουλειά για τέτοια πράγματα να καταφεύγεις στο κέντρο ή αλλού, έτσι κι ο Πανιώνιος. Δεν έχεις καμία δουλειά, να στηρίξεις κάτι άλλο.

Δύο πράγματα μ’ ενδιαφέρουν. Να έχει ο Πανιώνιος, το ένα, συνείδηση και συναίσθηση ποιος είναι ο ρόλος του. Γιατί, εν τέλει, υπάρχει. Το δεύτερο, το πλαίσιο γύρω-γύρω. Η ατμόσφαιρα. Η οσμή. Ο ρόλος του Πανιώνιου είναι, να λειτουργεί ως πόλος στα νότια. Να μαζεύει. Παιδιά και νέους. Ο Πανιώνιος δεν υπάρχει για να πάρει ένα πρωτάθλημα στο μπάσκετ γυναικών ή για να παίξει ένα ευρωπαϊκό τελικό στο πόλο ανδρών. Κι αυτά, όποτε δίνεται σαν πολυτέλεια η δυνατότητα, καλά είναι. Αλλά δεν είν’ αυτά, τα βασικά. Το βασικό είναι η κοινωνία. Το σφιχταγκάλιασμα του Πανιώνιου με την κοινωνία. Είναι εκείνο το μελίσσι που απολαμβάνω ν’ ακούω το βουητό του, ακόμη και το χάος που προκαλεί στους στενούς δρόμους, απογεύματα, την οποιαδήποτε καθημερινή, με αγόρια-κορίτσια και μανάδες-πατεράδες-παππούδες να τρέχουν. Στην πισίνα, στην ενόργανη, στο μπάσκετ, στο τζούντο, στο βόλεϊ, στον στίβο, στο σκάκι, στο ποδόσφαιρο.

Επειτα, η οσμή. Οι, περί το ματς με τον Πανθρακικό, «σεμνές και ταπεινές» εκδηλώσεις για την 123η επέτειο της ίδρυσης. Η μαύρη εμφάνιση των παικτών, οι μαύρες κορδέλες στην εξέδρα, τα χαρτόνια με γραμμένες επάνω τις πόλεις απ’ τις χαμένες πατρίδες, Εφεσος, Πέργαμος, Αντιόχεια, το πανό Τρεις Αιώνες, Δύο Ηπειροι, Μία Ομάδα, τα σμυρνέικα τραγούδια στο μεγάφωνο, ύμνος στη Μικρά Ασία, Καλδάρας. Αυτό. Το πλαίσιο. 

Δεν νοείται, ότι στα έγκατα του γηπέδου λειτουργούσε για χρόνια, τάχα ίντερνετ-καφέ, επί της ουσίας χαρτοπαικτική λέσχη. Τα έγκατα του γηπέδου είναι χώρος που προσφέρεται για δρώμενα. Σαν τον Γαλαξία, στην Πλατεία. Μια προβολή, μια έκθεση, μία παράσταση, μία εκδήλωση ωδείου. Ο Πανιώνιος έχει να προσελκύσει εκεί τους μουσικούς που είναι και οπαδοί του, ν’ αναβιώσει ο Ορφέας, ο σύλλογος-προπομπός του Πανιώνιου Γυμναστικού. Εχει να προσελκύσει τους σκηνοθέτες που είναι και οπαδοί του, τους κινηματογραφιστές που είναι και οπαδοί του, τους ηθοποιούς που είναι και οπαδοί του. Γιατί ό,τι μαζεύεις στα έγκατα, αυτά θ’ ανεβούν ύστερα και στην κερκίδα. Διαλέγεις. Τι θέλεις να έχεις. Σε έγκατα και κερκίδα. 

Οι ποδοσφαιριστές την Κυριακή, σε παράταξη μπροστά στον κόσμο, κράτησαν στα χέρια μια μακρόστενη ασπρόμαυρη απεικόνιση, καταπληκτική φωτογραφική απεικόνιση, της παραλίας της Σμύρνης πριν την Καταστροφή. Αυτά, ο Πανιώνιος δεν αντέχει να τ’ αποχωριστεί. Δίχως τον Τσακίρη, ή όποιον άλλον σαν τον Τσακίρη, μπορεί να επιζήσει. Δίχως τις αναφορές του, την προσφυγή στις ρίζες, όχι.

 Η Κυριακή ήταν ήδη, μονάχα μ’ αυτά, μια πολύ ωραία ημέρα στο γήπεδο. Κι αν έκανε λάθος ο Λαμπρόπουλος και μπήκε γκολ, δεν βαριέσαι. Επανόρθωσε, άλλωστε… 

ΤΑΙΝΙΕΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ

Πριν από 40 χρόνια στο ποδοσφαιρικό πρωτάθλημα της Α' Εθνικής κατηγορίας ο ΠΑΝΙΩΝΙΟΣ κατελάμβανε τη 2η θέση στην τελευταία αγωνιστική, φέρνοντας ισοπαλία με την Α.Ε.Κ. στο γήπεδο της Νέας Σμύρνης. Παίκτες θρύλοι και στις δύο ομάδες που άφησαν το στίγμα τους στο Ελληνικό ποδόσφαιρο. Μακάρι ο ΠΑΝΙΩΝΙΟΣ να ξεπεράσει τα σημερινά του προβλήματα και να ξαναβρεθεί εκεί που του αρμόζει.

Δείτε σχετικό απόσπασμα από τον αγώνα στο link του Εθνικού Οπτικοακουστικού Αρχείου

Τίτλος

Ποδοσφαιρικός αγώνας μεταξύ Πανιωνίου και ΑΕΚ στο γήπεδο Νέας Σμύρνης για το πρωτάθλημα της Α’ εθνικής κατηγορίας (2-2)

Είδος
Ταινία Επικαίρων


Περίοδος γεγονότων
27/06/1971 - 27/06/1971


Περίληψη
Ποδοσφαιρικός αγώνας μεταξύ του Πανιωνίου και της ΑΕΚ διεξάγεται στο γήπεδο Νέας Σμύρνης για το πρωτάθλημα της Α’ εθνικής κατηγορίας.


Περιγραφή
Στιγμιότυπα ποδοσφαιρικού αγώνα που διεξάγεται μεταξύ του Πανιωνίου και της ΑΕΚ στο γήπεδο της Νέας Σμύρνης για το πρωτάθλημα της Α’ εθνικής κατηγορίας. Χαμένο γκολ από την ομάδα του Πανιωνίου. Ο ποδοσφαιριστής της ΑΕΚ Γιώργος Καραφέσκος πετυχαίνει γκολ και ο νεαρός ποδοσφαιριστής του Πανιωνίου Θωμάς Μαύρος ισοφαρίζει. Η ΑΕΚ προηγείται ξανά με γκολ του Μίμη Παπαϊωάννου, αλλά ο αγώνας λήγει ισόπαλος με νέο γκολ από τον ποδοσφαιριστή του Πανιωνίου Γιώργο Δέδε.

ΠΑΝΙΩΝΙΟΣ Ο ΙΣΤΟΡΙΚΟΤΕΡΟΣ ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΑΘΛΗΤΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ

Αναδημοσίευση από το ONSPORTS στις 14.9.2011: ONSPORTS

Πανιώνιος… 121 χρόνια ιστορίας!

Ο Πανιώνιος, ο ιστορικότερος σύλλογος της Ελλάδας… σβήνει σήμερα 121 «κεράκια» και το Onsports σας «ταξιδεύει» στο παρελθόν και την ίδρυση των «κυανέρυθρων», ενώ θυμάται και τις μεγαλύτερες στιγμές της… πλούσιας ιστορίας τους.

Ο σύλλογος ιδρύθηκε στις 14 Σεπτεμβρίου του 1890 στη Σμύρνη με την επωνυμία «Ορφεύς». Την πρωτοβουλία είχε πάρει ο Νικίας Τζέτζος και σαν ιδρυτικά μέλη αναφέρονται οι: Παν. Αργυρόπουλος, Ιω. Φατσέας, Μ. Στιβακτόπουλος, Δημοσθ. Μιλανάκης, κ.ά. Ο Ορφεύς καλλιέργησε τη μουσική, ενώ είχε και έντονη αθλητική δραστηριότητα, καθώς αναφέρονται αθλητές του να συμμετέχουν στους Πανιώνιους Αγώνες και στην Ολυμπιάδα της Αθήνας.

Τρία χρόνια αργότερα (1893) κάποια μέλη του Ορφέα αποχώρησαν, θέλοντας να δώσουν μεγαλύτερη έμφαση στο αθλητικό κομμάτι και ίδρυσαν τον Αθλητικό Σύλλογο «Γυμνάσιον».

Η κοινή συμμετοχή, όμως, αθλητών από τα δύο σωματεία στους Πανιώνιους Αγώνες και γενικότερα στις αθλητικές δραστηριότητες, είχε ως αποτέλεσμα την επανένωση των δύο σωματείων τον Οκτώβριο του 1898.

Την ίδια χρονιά αποφασίστηκε ο σύλλογος να αλλάξει ονομασία και οι Πανιώνιοι αγώνες έδωσαν και το νέο όνομα, Πανιώνιος. Ως χρώματα επιλέχθηκαν το κυανό και το ερυθρό, χρώματα που χρησιμοποιούσαν οι Έλληνες της Μικράς Ασίας σε αρκετές εκδηλώσεις.

Αξίζει να σημειωθεί, πάντως, πως μετά την καταστροφή της Σμύρνης τα χρώματα για κάποιους πήρανε βαθύτερη ερμηνεία. Το ερυθρό συμβολίζει το αίμα των Ελλήνων που χύθηκε στο διωγμό και το κυανό, το χρώμα της Ελλάδας που διέσχισαν οι πρόσφυγες.

Ο διωγμός και η ανασυγκρότηση
Πριν 89 χρόνια, έγινε η ιστορική μικρασιατική καταστροφή, ο Πανιώνιος ωστόσο παρά τον ξεριζωμό από τη Σμύρνη συγκρότησε άμεσα την ποδοσφαιρική του ομάδα.

Το 1940 οι «κυανέρυθροι»… πάτησαν για πρώτη φορά το στάδιο της Νέας Σμύρνης και παρά το γεγονός πως λόγο του πολέμου δεν υπήρχε ιδιαίτερα ποδοσφαιρική δραστηριότητα, ο Πανιωνίος κατάφερε για ακόμη μία φορά επιβιώσει.

Την αγωνιστική περίοδο 1959-60 ο Πανιώνιος είναι η μία από τις τέσσερις αθηναϊκές ομάδες που συγκροτούν τις 16 της Α΄ Εθνικής κατηγορίας. Η δεκαετία του 60’ είναι από τις πιο πετυχημένες του συλλόγου. Με λιγοστές εξαιρέσεις τερματίζει σχεδόν πάντα στην πρώτη εξάδα του πρωταθλήματος και φθάνει δύο φορές στον τελικό του κυπέλλου.

Η κατάκτηση του Βαλκανικού!
Το 1971 ο Πανιώνιος συμμετείχε στο Βαλκανικό Κύπελλο, το οποίο και κατέκτησε τελικά. Στον προκριματικό όμιλο απέκλεισε την τουρκική Αλτάι Σμύρνης σε μια ιστορική επιστροφή στη Σμύρνη, αφού αντιμετώπισε την τουρκική ομάδα στη γενέτειρα του και μάλιστα στο γήπεδό του, το οποίο άφησε, όταν αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τη Σμύρνη (το 1922). Στη συνέχεια, πέρασε τη ρουμανική Στεαγκούλ και στον τελικό νίκησε την αλβανική Μπέσα Δυραχίου.

Τα δύο Κύπελλα Ελλάδας
Η ομάδα της Νέας Σμύρνης έχει «σηκώσει» δύο φορές το Κύπελλο Ελλάδος και μάλιστα και στις δύο αναμετρήσεις ήταν το αουτσάιντερ.

Το 1979 οι «κυανέρυθροι» επιβλήθηκαν με 3-1 της ΑΕΚ στο Στάδιο Καραϊσκάκη», στην 37η διοργάνωση του κυπέλλου Ελλάδας.

Ο Πανιώνιος μέχρι να φτάσει στον μεγάλο τελικό, απέκλεισε στον ημιτελικό τον Ολυμπιακό, με την εντυπωσιακή του πορεία να ολοκληρώνεται με τον καλύτερο τρόπο, όπου επιβλήθηκε με 3-1 της «Ένωσης».
Τα τέρματα του «κυανέρυθροι» θριάμβου πέτυχαν οι Αναστόπουλος, Λίμα και Παθιακάκης.
Το 1998 οι Νεοσμυρνιώτες έγραψαν εκ νέου ιστορία, καθώς επιβλήθηκαν και πάλι στο «Καραϊσκάκη» του Παναθηναϊκού με 1-0, στον τελικό της 56η διοργάνωση του κυπέλλου Ελλάδας.
Η ομάδα του Πανιωνίου έκανε την μεγάλη έκπληξη, κερδίζοντας το δεύτερο κύπελλο της ιστορίας της, έχοντας μάλιστα επιστρέψει στην μεγάλη κατηγορία μετά από μία σεζόν στη Β’ εθνική. Στους ημιτελικούς οι «κυανέρυθροι» απέκλεισαν τον ΠΑΟΚ.
Το «χρυσό» γκολ γτης νίκης, πέτυχε ο Δημήτρης Ναλιτζής, βάζοντας «φωτιά» στην «κυανέρθρη» εξέδρα, αλλά και στην πλατεία της Νέας Σμύρνης.

Πανιώνιος ο… Ευρωπαίος
Την σεζόν 1971-72 ο Πανιώνιος έγινε γνωστός σε όλη την Ευρώπη, καθώς απέκλεισε στο Κύπελλο Ουέφα την ισχυρή Ατλέτικο Μαδρίτης, αλλά στη συνέχεια δεν μπόρεσε να πετύχει κάτι καλό.

Το 1998 οι «κυανέρυθροι» πραγματοποίησαν εξαιρετική πορεία στο Κύπελλο Ουέφα (σ.σ. λεγόταν Κυπελλούχων τότε), φτάνοντας ως τα προημιτελικά, όπου και αποκλείστηκε από την Λάτσιο.

Το 2003-04 η ομάδα της Νέας Σμύρνης έδωσε το μεγαλύτερο παιχνίδι της ιστορίας του, καθώς αντιμετώπισε την μεγάλη Μπαρτσελόνα για το Κύπελλο Ουέφα και όπως είναι λογικό δεν κατάφερε να προκριθεί.

Την επόμενη σεζόν, ο Πανιώνιος απέκλεισε την Ουντινέζε και μπήκε στους ομίλους του Ουέφα, όπου και τερμάτισε τέταρτος.
Τέλος, το 2007-08 άφησε εκτός την Σοσό, μπήκε και πάλι στους ομίλους, παίρνοντας την τέταρτη θέση.

Οι «κυανέρυθροι» Έλληνες διεθνείς
Ο Πανιώνιος ανέκαθεν «τροφοδοτούσε» την Εθνική Ελλάδος με παίκτες, οι οποίοι έγραψαν την δική τους ιστορία στο ελληνικό ποδόσφαιρο.
Από την ομάδα της Νέας Σμύρνης αναδείχθηκαν πολλοί διεθνείς, κυρίως τερματοφύλακες, αλλά και μεγάλοι σκόρερ.
Δείτε τους περισσότερους παίκτες του Πανιωνίου που χρήστηκαν διεθνείς με την «κυανέρυθρη» φανέλα:
Αντώνης Φωτιάδης, Νίκος Πεντζαρόπουλος, Κώστας Βαλλιάνος, Κώστας Σαραλιώτης, Θανάσης Κουρκουβέλας, Ζαφείρης Κάκκαρης, Αντώνης Μανίκας, Θεολόγης Παπαδόπουλος, Αγαμέμνων Γκίλης, Τάκης Παπουλίδης, Μπάμπης Ιντζόγλου, Δημήτρης Ντουνιάς, Γιώργος Σκρέκης, Γιάννης Γραβάνης, Νίκος Χαλκίδης, Μάκης Χατζημωυσιάδης, Λεωνίδας Βόκολος, Τάκης Φύσσας, Νίκος Σπυρόπουλος, Γιάννης Μανιάτης, Σωτήριος Δεσποτόπουλος, Στάθης Μαυρίδης, Στάθης Χάιτας, Σπύρος Μαραγκός, Πολ Χατζόπουλος, Γρηγόρης Μάκος, Θεόδωρος Δημητρίου, Φώτης Τσολιάς, Ιωάννης Σκορδίλης, Θανάσης Σαραβάκος, Κώστας Νεστορίδης, Θανάσης Ιντζόγλου, Γιώργος Δέδε, Θωμάς Μαύρος, Νίκος Αναστόπουλος, Δημήτρης Σαραβάκος, Νίκος Τσιαντάκης,Θανάσης Καναράς, Θόδωρος Ζάκκας, Δημήτρης Ναλιτζής, Νίκος Μιρτσέκης, Κώστας Μήτρογλου.

Από τον Πάντιτς…
Ο Πανιώνιος στην μακρόχρονη ιστορία του έχει φέρει στην Ελλάδα σπουδαίους ξένους ποδοσφαιριστές.

Φυσικά αυτοί που, χωρίς καμία αμφιβολία, αποτέλεσαν τις μεγαλύτερες μεταγραφές για τους «κυανέρυθρους», ακούν στο όνομα Μίλινκο Πάντιτς και Αλβάρο Ρεκόμπα.
Ο πρώτος φόρεσε την «κυανέρυθρη» φανέλα το 1991 και αγωνίστηκε με μεγάλη επιτυχία στον ομάδα της Νέας Σμύρνης έως το 1995.
Ο «Σολέ», όπως τον αποκαλούσαν οι φίλοι του Πανιωνίου, έγινε το αγαπημένο παιδί της εξέδρας, όταν το 1992 που έπεσε ο σύλλογος στην Β’ Εθνική, αποφάσισε να μείνει και να ανεβάσει την ομάδα στα «σαλόνια», παρά τις πολλές προτάσεις από ομάδες της Α’ Εθνικής.
Μάλιστα, το 1999 επέστρεψε στη Νέα Σμύρνη, μετά από μία επιτυχημένη πορεία στην Ατλέτικο Μαδρίτης, κάνοντας έτσι πραγματικότητα το όνειρο των φίλων των κυανέρυθρων».

…στον Ρεκόμπα!
Στις 4 Σεπτεμβρίου του 2008 ο Πανιώνιος πραγματοποιεί την –ίσως-σπουδαιότερη μεταγραφή στην ιστορία του. Ο Αλβάρο Ρεκόμπα ντύνεται στα «κυανέρυθρα» και γίνεται ο πιο ακριβοπληρωμένος παίκτης στην ιστορία του συλλόγου.

Η μεταγραφή του Ρεκόμπα «εκτόξευσε» τον ενθουσιασμό των «Πανθήρων», με τον κόσμο της ομάδας να τον υποδέχεται θερμά στο αεροδρόμιο κατά την άφιξη του στην Ελλάδα.

Ο Ουρουγουανός αστέρας έμεινε τελικά μέχρι τον Δεκέμβριο του 2009, χωρίς να καταφέρει να παρουσιάσει κατά την παραμονή του την εικόνα που περίμεναν όλοι στη Νέα Σμύρνη.